kağıtlar

 

periler

gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye

üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup 

beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar 

isimleri ilham


rüzgar çıkıyor kocamanlarca

battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum

kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum

sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum


varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum

ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta

ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar 

hem de benim tarafımdan var edilmişken

son derece çalakalem

belki biraz üstten bakılarak


varlıkları bana bağlıyken 

ben gidince onlar beni var edecek

her bir duygumu onlar anlatacak 

bilmeyenlere 

belki de onlar hakkımı savunacak 

ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken

beni koruyup kollayacaklar

kelime kılığına girmiş hislerim 

bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden 

bu kalabalık dünyada

aslında yapayalnızken


-nilgün marmara “kağıtlar” eserinden ilhamla


Yorumlar

  1. Adsız10 Eylül 2026 03:31

    Canım Beril kelimelerin aslında duyguların elbisesi olduğunu hissettirdiğin bu şiir çok derin ve çok sonsuz bir mana taşıyor. Sonsuzluktan akan cümlelerin her daim hayata seni sıkı sıkı bağlasın. Başarıların ve o güzel ruhunun izleri hep var olsun sonsuzca…

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı