merak etme yokuşlar kaydıraktır

" hepsine alışıyor insan, hepsine, ne fena. '' -büyük ev ablukada cevapların yasak olduğu bi sorgu odası bazen hayat hatta bazen değil çoğunlukla söylemek istediklerinin hevesiyle  kursağana  dizilen cümlelerin bıraktığı boşluklar içindeki bazen birçok şeye cevap aslında sessizlik en güzel cevap bütün söylemek istediklerini tek bir hareketle  hatta hareketsizlikle  anlatma sanatı  sessizlik sadece havanda dövülüyoruz her geçen hayat parçasında farkına varmıyoruz ya da varıyoruz çoğumuz varıyor çoğumuz varmıyor her şeyde olduğu gibi bu ayrıma varanlar ve varmayanlar var bunu fark edenler var fark etmeyenler var edemeyenler ve bunlar canımı sıkıyor benim dünyayı yok sayarcasına hayır diyenler kendi mercek aynalarında kendilerini olduğundan büyük görürken kendilerinden başka insanları  ne dertler içinde olduklarını görmeyişleri o gözyaşları gelip beni bulur onca duyarsızlığı sanki ben yapmışım gibi ben ağlarım bu saçmalık saçması yerdeki pisliklerin kirini tem...

''Çünkü şiddetli bir tutkuya kapılan insan, düşünme yetisini yitirir ve zehirlenmiş ya da çıldırmış birisi olarak düşünülür.'' Genç Werther`in Acıları - Goethe yanılgı güneşin gölgesi gibi güneş sanılan  ama güneş olmaya bile yaklaşamayan ne yazık diyorum her bir fark edişimde çünkü o kadar benzemezler ki  birbirlerine sevilmeyi sevmek ve sevmek koşulsuzca oluşu koşulsuzca olmayışı sevmenin görkemi ve bu gerçeği gören herkesin kabullenmeye kendini ikna edememesi gibi  yakarışları kendini kandırışları hak ettikleri ve yaşadıklarından çok hak edilenleri ve yaşattıklarını düşünmek günün sonunda tam bir tükenmişlik hissiydi 23/02/23

''The world is a fine place, and worth fighting for...''             -Ernest Hemingway insan izlediği insan dinlediği insan okuduğu kim ister öldürmeyi öldürülmeyi tüm bu zevklerin esiri midir yoksa hür iradesi olmayan bir yaratık gibi  tüketmekten ibaret  sonuçları düşünmeden özgürlüğü kovalar tek istediği mutlu olmak tek istediği gülmek en hasret kaldığı kaygısızca yarını düşünmeden  masumiyetin içindeki bencillik ne kadar da tehlikeli  çünkü baksan da göremiyorsun görmek istediğin için bakmana rağmen kör oluyorsun çünkü gözükmez sana günahlar görmemen gerekiyorsa tek istediği mutlu olmak huzura kavuşmaksa  kim suçlayabilir onu hak yerini bulacak diyorsa kim durdurabilir onu oyun parkında yalnız kalan çocuklar gibi yalnız bırakılmış  hep itilip herkesten ayrılmış olan şimdi kim suçlayabilir seni bunca kötülük sana yapılmışken sadece sana yapılanların karşılığını alıyorsan 16/2/23

( hiç böyle bi tarzda yazmamıştım zaten çok üstüne düşünmedim kelimeler buldu beni düşünürken ağladım, yazarken ağladım, okurken ağladım, umarım hayaller gerçekten kurtarır bizi...) erzak kutusunu açıp  hızla koşar adımlarla dağıtmaya başladım  etrafa çocuk çoktu ağlamamak elde değil  ağlamıyordum elbette elde olmasa bile oluyor işte bazen bazı şeyler olmak zorunda oluyor o minikleri de ağlatamazdım ellerinde kalemler vardı şimdi hepsi kırık o eller enkaz altında uzuvları bile belki aynı bedene bağlı değil enkazın köşelerine savrulan insanlar hayalleriyle savrulanlar sanki her şey yolundaymış gibi sohbet etmeye başladım herkesle  saatler öncesinde yaşadıkları  sıcak aile ortamı gibi hissettirmek istedim onlara hayal kurar mısınız çocuklar diye sordum kimisi yerde kimisi kaldırımda yatan  bedenlere evet dediler belli belirsiz ne olmak istiyorsunuz dedim var mı dünyayı değiştirmek gibi bi isteğiniz elinde oyuncak ayısı olan kız başladı konuşmaya önce onu...