eksiklerin bütünü
bugün babalar günü ama ben bu sefer babama yazmadım. özel günler bazı insanların kalplerini sızlatıyorsa özel olmaya değer midir eksiklikleri gün yüzüne çıkartıp insanın en iç duygularını meydana çıkarırcasına çıplak hissettiyorsa o gün hala özel midir. her kutlama bombardımanı düşünürüm o fotoğraf paylaşıldığı için mi o indirimli gömlek alındığı için mi içten sarılmalar bi kenara seremoni gereği samimiyetsiz gülüşler saçıldığı için mi o gün güzel olur. her hikaye sayfasını geçerken gözümün değdiği küçüklük fotoğrafları ile düşündüğüm bilinç akışı tam olarak bu hangi anneler günü bitecek ya da hangi sevgililer günü, yılbaşını bulur mu bitmesi, belki de hiç bitmeyecek. somutluktan soyutluğa sıyrıldığımız eksiklikleri kalanlarla bütün hale getirdiğimiz yıkmayıp tamir ettiğimiz “özel” günler var hayallerimde indirimli hediye yerine bir sap çiçekle dahi olsa sevindirmeye gayret ettiğimiz bi dünya mesela. materyallerden arınalım demiyorum çünk...