öğlen rüyası
perde kıpırtısı gece olunca ne çok şaşıyorum rüzgara mum ışığının hareketiyle ışıkları kapattım vapur kaçta kalkıyor yetişmem gerekmese bile koşuyorum yorulmak güzel marmara akdenizi aratıyor ezberlediğim şarkıları baştan söylüyorum sabah altı gece dokuz kimsenin olmadığı metro vagonu sessizliğin sesi kıyının köşesinde kırıntı kalmış gözden kaçmış bilmediğim sokaklara giriyorum en güzelleri onlar yaşadıklarımı damıtıyorum gömleğin son düğmesini bi türlü ilikleyemiyorum