denge
yazmadığımda konuşuyorum konuşmadığımda yazıyorum bunları yapmadığımda ise susuyorum muhteşem bi denge ile kurduğum düzenim alt üst oluyor ve başa dönüyorum aslında her seferinde ilerlemek kolaylaşsa da bunu o an fark edemiyorum kumdan kalesi yıkılmış çocuklar gibi ağlıyorum olayın bana kattıklarını değil katacaklarını hiç değil bana hissettiklerine odaklanıyorum hatta bazen hissettirdiklerine o kadar odaklanıyorum ki fayda hesabı yapamaz hale geliyorum bana ne katıldı şimdi neydim ne oldum önümü göremiyorum işte o mükemmel düzende tam da burda yıkılıyor nereye gideceğimi bulamıyorum haritalar yırtılmış navigasyon bozuk kafamın içi yoldaki sisler gibiyken bir de yolumu bulmaya çalışıyorum 7/8/23