dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise 


Aynılığın neliği ruha bağlıdır 

ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki 

İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur

ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider 

bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür 

anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider 

Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir

eklenti bir parça takip eder 

ama mum erir 

ateş söner 

Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter

tepetaklak olur

Fren patlar

Araba çarpar 

Söz sükut olur

Eylemler güneşi 

güneş bulutu takip eder

Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler

Aslında hiçbir şey değişmez

Sadece insan görmeye başlar

Bakarken anlamadıklarını

Gün ile

Realiteyi kavrar

Baştan beri apaçık olanı

Çünkü ruhun parmak izi

İnsanın biricikliği

Maddeden çok ayrı bir noktadadır

İdeadadır

Ruhtadır

Bunu bilenler söylemez

Söyleyenler de duyuramaz








Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı