Kimse kimseyi sevmiyor galiba

 



Başlık biraz içler acısı gibi duruyor ama demek istediğim tam olarak bu değil kimse kimseyi eşit ölçüde sevemiyor bunun gibi ya da kimse kimsenin kafasında kişi olamıyor onun gibi bi beklenti kırılışı son konusu her türlü ve bu üzüntüye sebep olan tek kişi biziz kendimiz çalıp kendimiz oynuyoruz nereye gittiğini fark etmeden ölçüp biçiyoruz insanlar hakkında sonra da işler sarpa sarınca ama bak sen böyle değildin deyip karşı tarafı suçluyoruz çünkü biz suçlu olamayız

Hayır biz suçlu olabiliriz hatta tüm suç bazen bize ait bile olabilir bunu kabul etmemizle belki her şey düzelecek ama esas olay empati yaşadığımız yüzyılda kimsede empati dürtüsü kalmadı gibi hissediyorum belki gizliyor insanlar belki giderek seyreldi her türlü üzülüyorum üzülmemek için de yeni bi yol buldum kendimi değiştiriyorum artık her şey merak etmiyorum her şeye herkese burnumu sokmuyorum her problemi çözemeyeceğimi kendime hatırlatıyorum ve buna göre yaşıyorum ve içimi yüz kat daha rahat yardım etmek ve her şeyi çözmek o kadar karakterim olmuş gibi bunları bırakmaya çalışırken durup bir kim olduğumu düşündüm acaba kimim neden hep bunları yapmak istiyorum diye sordum kendime seçenekler buldum kendime bunları söylemeyeceğim ama günün sonunda içimi rahatlan cevabı bulup ondan güç alarak yaptım tüm yapmadıklarımı 

Kimse kimseyi birbirinin düşündüğü gibi sevmiyor kimse kimsenin düşündüğü gibi değil ve belki şu an içinde yaşadığımız dünya bile bizim kafamızdakinden oldukça farklı 

Olayları ve insanları istediğimiz gibi görmeye çok meyilliyiz o yüzden bu tuzağa düşmemeye çalışıyorum artık kendi mutluluğumu kovalamak yerine onu çekip alıyorum böylece kendi içimde benden yana bi endişe kalmıyor yani en sonunda kimsenin kimseyi aynı sevmemesini düşününce üzülmüyorum çünkü bu imkansız


25 şubat 2024

Beril Üçgün

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı