1

 

hayattaki her şeye fazla anlam yüklemek

boynumdaki yükleri çok artırıyor

ama aynı anlamlar bazen hayatta kalma amacım gibi

insanları anlamıyorum bazen bu yüzden

bazen de bu sayede anlıyorum

doğru mu değil mi karar veremiyorum

ama duygularımın güneşini de fırtınasını da bu şekilde kusabildiğim için çok müteşekkirim

en önce kendime

asla yazmayı bırakmamak benim için çok özel

ben çok şey yaptım yarım bıraktığım

hayatın içinde her şey ve akış devam ederken

bir şeylere tutunup bunları yürütmek oldukça zor

özellikle yirmi birinci yüzyılda

herkes kendi derdinde

herkes kendi kafasında yaşıyor

sanırım bundan şikayet etmiyorum

çünkü ben de çoğunlukla kafamın içindeyim

bu asla tanımlayamadığım bi güven veriyor

duyguları kelimelere dökmek

bazen içimde barındırırken haberimin olmadığı 

duygular ile rastlaşmama sebep oluyor

kendimi tanıyorum her ne kadar tanıdığımı düşünsem de

ben kendime hiç iyi davranmıyordum

son birkaç yıldır

ve asla bunun farkında değildim

çevremde olan her şey ve herkes

bi parazit gibi içimle olan iletişimimi engelliyordu sanki

şehir ışıklarından gözükmeyen yıldızlar gibi

gözükemeyen

ben de duygularımı görmüyormuşum

onlara ne haksızlıklar yapmışım ne kadar kırmışım onları

yazdıkça öğrendim

yazdıkça tanıdım her birini

umarım tanımaya da devam edicem

kırk bir yazı yazdım elli iki haftada

asla yazdığım şeyleri geri dönüp okumam

bilmiyorum niye

alışkanlık da değil aslında

sadece geriye dönmek istemiyorum sanırım

o duyguları çözümleyip devam etmek iyi geliyor bana

çözümlediklerime bakmaktansa

durup arkama baktım

kısa bi süre önce

çok yapmam bunu

yazdıklarımı okudum

neredeyse hepsini 

yazarken hissettiğim ruh hallerini

sanki bana ait değillermiş gibi

hoşuma gitti

hatırlamamak

yeni tanıştığım biri 

kendinizle barışın

kendinizle tanışın 

sizi bekliyor olmalı


6/3/23

blogumun 1. yılı anısına<3



Yorumlar

  1. elif beril üçgün5 Eylül 2023 09:23

    hayatın bir anlamı vardır, anlam arandıkça kazanır. bir toz zerreciği olduğumuz doğru hayatın acı olması da ama nefreti kırmanın tek yolu sevgidir üretmemek değil

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı