üç yüz altmış beş gün batımı





 


aslında yeni yıl yazıları çok saçmalaşmıştı kafamda

asla yapılmayacak planlar

verilen sözler

tutulan notlar

söylenilen mesajlar

hepsi hiçliğin içinde

kayboluyor

alabora olmuş tekneler gibi

denizin dibinde hiçiliğe 

uğurlanıyorlar


tam da yılın son gününde 

kendime bir not yazmalı mıyım

ikilemine düştüm

ve bilgisayarımı elime aldım

ve sonra aynı hızla geri kapattım


biz bu sözleri notları planları 

kime yapıyoruz

sevmediğimiz akrabalara mı

en yakın arkadaşımıza mı

kardeşimize mi

sevgilimize mi

annemize

babamıza mı


cevabın kendimiz olduğunu düşünmem

açık söylemek gerekirse 

uzun vaktimi aldı


onları hangi platformda

kimsenin umursamadığı

insanlar topluluğuna 

bildiriyoruz


hangisine


sahtelik beni hiç olmadığı kadar

rahatsız etmeye başladı 

bu son dönemlerde


bu yüzden 

kimsenin okuyup 

okumadığını

umursamadan

kendimle konuşma 

karar aldım

hep yaptığım gibi


öncelikle 

üç yüz altmış beş gün batımı

yaşadığıma inanamıyorum

bu klişe söylemlerin bi varyasyonu değil

gerçekten nasıl yaşadığımı

kavrayamıyorum


ama yalnız 

ama değil

365 gün doğumu

365 gün batımı


ben sanırım biraz fazla anlan yüklüyorum güneşe

insanlara göre


bence az bile kalıyor


duygulara da fazla anlam yüklüyorum sanırım

beni anlamayan insanlarla bi hayat sürdürmek zor

bu kimse beni anlamıyor yakarışı değil

ruhumu gerçekten gören insanlar 

bir elimin parmaklarını geçmez


bunu söylerken insanların çekinmesi

tam da parmak basmak istediği nokta aslında


yalnızız 

hem de çok

ve bunu tam anlamıyla

fark edenler ile

fark etmeyenler

keskin bir noktada ayrılmakta


yalnızlık demem mental anlamda 

bir çöküş değil

ben mutluyum 

hem de oldukça

ama sadece içimde

sorguladığım şeylerin cevabı

kısa zamanda bulunacak cevaplar değil

bu da duygu ve düşünme dünyamı etkiliyor


biraz da o ''klişe'' diye nitelendirdiğim listelerden yapıcam

her ne kadar onlara benzeme de biraz öyle

yıllar geçince nasıl düşündüğümü

kendime hatırlatmak için

gerçek amaçlarına hizmet eden bir

yeni yıl yazısı


sevgili beril,

nerden başlasam bilemiyorum

keşke bedeninden çıkıp dışardan

kendini görebilsen

belki o zaman haksızlıklarına bi

son verirsin

yazı yazmayı sakın ama sakın

bırakma

içtiğin su

barındığın ev

yediğin yemek 

gibi

senin kalemin

bunu biliyorsun

bildiğini biliyorum

insanlara çok takılma

gerçekten

bunu neden diyorum

koskoca evreni düşündüğümüz de

hepimiz bir toz parçası bile değiliz

dertlerimiz

tasalarımız

gözyaşlarımız

aslında hiç var olmamış kadar

görünmez

bu üzücü değil

bunu aklında tut

çünkü hiçbir şey

çözülemez değil

ölümden başka


sevmeyi unutma

o kadar çok sev ki

içindeki tüm sevgiyi paylaş

ancak öyle yaşadığını hissedersin


seneye bu zamanlar ne yapıcan 

çok merak ediyorum

etrafındakiler

kalbindekiler

çevren

üniversiten

iç dünyan

çok heyecanlıyım senin için

sen de öylesin


aslında değinmek istediğim çok konu var

ama kısa kesicem

bitirmek çok zor

her şeyde olduğu gibi


hiç görmediğin 365 gün batımı yaşayacaksın

iyi seyirler


1/1/23



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı