on sekiz




sevdiğin insanları kaybetme
onlar seni sen yapanlar, sevmek ve sevilmek en güzel duygular. 
olması gereken hep oluyor, akışı kontrol etmeye çalışma.
ölümün gerçek olduğunu unutma,
hep aklında bulundur demiyorum ama ara ara hatırla,
daha değerli kıl anlarını.
pişman olsan bile içinden geleni yap.
keşke demek yerine iyi ki de,
en kötü gülüp geçersin saçmalıklarına.
değer mekanizmanı değiştir,
başarısızlıklar seni değersiz yapmaz
başarısızlığın başarısını anla.
düşüşler hep acıtacak
geçeğini bilsen de
bunu kabullen,
ya da kabullenme.
nihai mükemmeliyetin sonu yok,
orada olduğunu düşündüğünde bile
daha mükemmeli olucak hep
o yüzden nerede olursan ol,
emeğini yaptıklarını ve başarını küçümseme.
iyileşen yaraların kaşındığını unutma
yaraların yara bandı ve batikon ile değil
zamanla iyileştiğini.
kimseye kötü olma
onlar sana olsa bile olma
bu vicdan yükünü taşıma boynunda.
ailenin ne kadar kıymetli olduğunu unutma.
her düşüşte yanında olduklarını da
hatta o düşüş düşüşe bile dönüşmeden bir tökezlemede iki kolundan da seni tuttuklarını.
herkes sen değil sen de herkes değilsin.
sen sen olduğun için özelsin
bunu hep kendime hatırlatmaya çalışıyorum.
sabırsız olmak konusunda kafan çok karışık değiştirmen gereken bi özellik mi yoksa kişiliğini özgün yapan bi özellik mi kararsızsın
hala karar vermek için daha çok vaktin var.
içinde bir şeyler düğümlendiğinde bunu ağlayarak çözümlemeye çalışıyorsun,
keşke herkes duygularını kusmak konusunda senin gibi olsa.
sinirli ve öfkeli olma.
hayatta her şeyin sevilir bi yanı vardır,
O sevilir yanları ara.
başlamaktan korkma
bu zamana kadar nasıl başladın onca seferi düşün
karanlıkta olsan bile mum ışığı ile oynamayı ihmal etme
dertler her zaman olucak
çözmeye çalış
olmazsa da zorlama.
kendini hep ilk sıraya koy
ne istediğini
neyi istemediğini
sor kendine.
kendine verdiğin
değeri ve sevgiyi
hep ver
kendini hep kendine anlat
en iyi sen anlarsın içini

iyi ki doğdun (m)


15/12/22




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı