günün sonunda yalnızız.



                                                            (coldplay- sparks)




yetemiyorum ve yetişemiyorum 

kime bilmiyorum 

ne yapsam az 

ne yapsam yetersiz 



halının altına süpürdüklerimizi biz süpürürüz

ama ona rağmen yabancılardır bize



en bariz ve filtresiz gören biziz diye

görüyorum ama görmüyorum



görmek istemediğimiz için

görmek kabul etmektir

kabul etmek ise yüzleşmek

yüzleşmeye hazır mıyız

daha orada olduğunu bile bilmediğimiz şeylerle



çocukken değişikliği reddediyoruz

çevremizdeki

etrafımızdaki 

insanlar hiç gitmeyecek sanıyoruz 

kan bağı olan herkesi candan sanıyoruz 

büyüdükçe anlıyoruz gönül bağını

ya da anlamaya çalışıyoruz

değişimi kabul etmiyoruz

konfor alanımızın yıkıldığını sanıyoruz 



iki gün önceki ben

bir hafta önceki ben

peki bir yıl önceki

evet o da ben

gerçekten hepsi bensem

ne farkları var birbirlerinden



zaman farklıysa nasıl aynıyım ben

düşüncelerimin tesiri 

başka birine çevirir mi beni sahiden



değişmek ve evrilmek

iyi anlamda tabi ki

kabına sığamamak

aklındaki fikirleri sürekli 

gerçekleştirmeye çalışmak

duygu devir daimi yaşamak ya da



eğer yaşıyorsam bunları

evrilmişimdir

evrilmeliyim çünkü


değişmeliyim değişmeliyiz ki

gelişelim

bugüne bel bağlamanın güçlüğü

yerinde saymanın sıradanlığı


yeniliğin heyecanı dururken

neden hiç değişmeyelim 

sonucunda yine aynı kalacaksak



aynı gözle

aynı elle kalıp 

bambaşka bi kafayla devam etmek hayata



insanları daha net görmek

olayların çözünürlüğünü arttırmak

gözlemlemek ama daha detaylıca

hem de hepsini kendin olarak yapmak



anlam ve mana aramamak gerek bazen

ben öyle yapıyorum 

yapıyorum sadece

yapılması gerektiği için

bazen allandırıp budaklandırmamak gerek



rüyalar gerçek hayatın yansımalarıdır

neden hayallere rüyadayım sanki deriz o halde

demek ki içinde gerçek dünyadan parçalara sahip 

rüya gerçeğe uzak değil

tam da yanında aslında 

bakıp görmek gerek sadece

sadece bakmak değil




elif beril üçgün

6/8/22

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı