farklı olmayı ayrıcalık değil ayrımcılık sebebi sanıyoruz.



       (sit down beside me- patrick watson)

 



bir serin yaz akşamı

rüzgâr hafiften yüzüme vuruyorken

hissettiğim yalnızlık ile başladı her şey



beni heyecanlandıran şeyleri yapmak ve yapmamak arasındaki 

boşlukta bulunan 

gelecek kaygılarım 

beni güçlü bir fırtınanın savurduğu köksüz ağaçlar gibi savurdu



ne yapacağını bilememek. 

en kötü karar kararsızlıktan bile iyidir 

öyle mi gerçekten

sonucunun seni üzeceğini bilerek ona yürümek mi 

yoksa bilinmezlik adlı buluta kendini atıvermek mi

en mutlu insanlar bilmeyenlerdir 

bir şey bilmezsen mutlu olursun 

kötü şeyleri 

duymazsan

görmezsen 

onları bilmezsin 

bilmezsen gerçek mutluluk senin olur 



peki

içi boş şeyler gerçek midir 

olmak istediğin 

yapmak istediğin şeyler 

gerçekten bilinmezliğe mi bağlı olacak 

ya da yapacakların 

yalnızlığın somut olmadığını öğrendim 

takdir edersiniz ki hoş şekilde öğrenilmiyor



ruhen 

zihnen 

kalben yalnızlık 

fikir birliğinin olmadığı 

fiil birliğinin olmadığı 

kocaman bir boşluk 

yalnızlık insanı çoğu zaman beslese de 

onu istemiyorken ona sahip olmak 

tokken yemek yemeye benziyor 

mide bulantısı yapıyor 

içinde taşımak istemediğin bir parça 

sana ait olmayan 

her şey ölçülü olmalı ya

gerçekten öyle 



duyguları tanımanın önemi 

kaygı ve heyecanın birbirine benzemesi 

öfke ve sevginin birbirine yakınlığı

inkar ve kabullenmenin her yerde beraber bulunması

yaz akşamı ve rüzgarı gibi 

birbirini takip eden 

ama asla yan yana olmayan



kaçıp gitmek istediğiniz yerin

kaçtığınız yerle aynı olduğunu görmek 

tam bir aydınlanmaydı

demek ki 

muhtaçız zaaflara

zayıflığa neden de olsa

ihtiyacımız var onlara

neyi sevip sevmediğimizi

neyi isteyip istemediğimizi

bize en net gösteren şeylerimiz galiba



yok olmak varlığını kanıtlamanın en etkin yoludur

kaçtığımız şeylere mi varlığımızı kanıtlamaya çalışıyoruz

yoksa önemsemediğimiz insanlara mı 

kendimize mi 

kime o halde



hepimiz sistem dışına çıkarsak hayatta kalamayız sanıyoruz 

farklı olmayı

ayrıcalık değil

ayrımcılığa yok açacak bir eylem sanıyoruz

halbuki ne güzeldir 

benzememek

biricik ve eşsiz olmak


elif beril üçgün

4/7/22


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı