geçmiş şimdide kaldı.


geçmiş geçmişte kaldı 

değil

geçmiş şimdide kaldı


                      mia & sebastian`s theme- la la land


ben bugün 
kaydettiğim 
bir sanal günlüğümü dinledim
3 ay önceye ait
duygularımı
yaşadıklarımı
isteklerimi
beklentilerimi 
kayıt altına aldığım 
bi ses kayıtı
iki hafta vardı aslında dinlemem gereken vakite


hala kötü hissettiğimde
sallandığım boşluktayken
ses kayıt bölümünü açıp konuşuyordum 
 
size bahsettim mi emin değilim 
artık bahsettim


konuştuğum saniyeler 
oradan bana göz kırpıp duruyordu
"3 ay sonra dinle"isimli kayıt


içinde ne olduğunu bırakın
neyden bahsettiğimi
ve neden kaydettiğimi bile
hatırlamaz vaziyetteydim
iki hafta beklesem ne olacak diyerek
bastım başlat tuşuna


girizgâh gayet beklediğim şeyler
daha sonra 
beklentiler ve istekler
gündeme geldi


bi parantez açmam gerekirse
hayatımın zor olan dönemlerinden birine 
adım atmak üzere olduğum için
kendimi her halükarda 
iyi
yeterli
ve özgüvenli olduğuma 
inandırmaya çalışırcasına
her daim
kendime söylediğim telkinleri
kendi iç sesim dışında 
bir yerde 
kendi sesimle
kendi kulaklarıma 
işitmek
bilmediğim bi duyguya
itti beni


garip ama güzeldi 
fark etmeden bulduğum bir manzara gibi
ya da sonu denize çıkan bir çıkmaz sokak


kenarları çiçek saklılarıyla dolu bi pencere 
kırık dökük bir binada duvarı saran yeşil sarmaşıklar gibiydi aynı
gözlerimi doldurmaya yetecek kadar ansızındı


duyguları romantize etmeden 
hayatı yaşanılır kılmak mümkün değil bana kalırsa
şu an hissettiğim duyguyu açıklayıp 
betimlemeyeceksem neden varım ki
ya da neden konuşuyorum


kısa ve öz olmaktan bahsetmiyorum
sadece gerektiği kadar konuşmak yerine
içinden geldiği kadar konuşsa ya herkes
o zaman daha güzel olabilirdi dünya


geçmişimiz o kadar şu anımız ki
ben her dakika buna hayret ediyorum 
birbirlerine bağlı olan zincirler
en baştaki ve en sondaki
çok uzaklar ama çok yakınlar 
bedenleri yan yana olup ruhları
kilometrelerce uzak olanlar gibi
tanıdık ama yabancı


geçmiş kenara köşeye atılacak türden değil 
ona körü körüne bağlanmak da değil bahsettiğim
ama onu hiçe saymak da doğru değil


elif beril üçgün
11/6/22


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı