gelecek gelemezse.








                                    homeshake - love is only a feeling





kendimize tutsağız biz

bu kapı pencere 

üstüme üstüme

bu oda dar geliyor 

benliğime 


arkama bakmadan koşmak

nefesim bitene kadar uzaklaşmak

kaçarcasına değil ama

kaçarcasına

kaçtığım bir şey de yok ama

var gibi de


duygular

kötü duygular

ve çok kötü duygular 


kaçmaya bir sebep mi peki bunlar

neyden kaçıyorsun 

kimden kaçıyorsun 

kendinden ise

fayda etmez

her aynayı gördüğünde

işte suçlu tam karşında 


başkalarından mı

o zaman başka 

kaçsan da

o duygular bırakmaz peşini

acıların hafifler sadece

tentürdiyot gibi

yakar başta

ama zamanla hafifletir 

aynı onun gibi


müebbet yemiş bi hapishane mahkumundan farksız

bedenimizden çıkamayacak olmamız


kendini sevmek başkasını sevmek gibi aslında

tek farkı ben seni daha fazla istemiyorum 

görüşürüz diyemiyorsun

evinden kaçmak gibi

evini paramparça etmek gibi

evini bile bile yangına sürüklemek gibi


ben kaygılıyım 

ben endişeliyim

ben korkuyorum 

gelecek için

gelecek gelecek mi peki

ya gelmezse 

ya gelemezse

gelemezse benim yüzümden mi

benim yüzümden olmasın lütfen 

ben berbat etmiş olmayayım her şeyi


içimle konuşuyorum mutsuz olunca

çok sesli bi sessizlik 

sessiz olmayan bi sessizlik 

içimde ne tartışmalar oluyor

ama dışarı çıkan sadece gözyaşı çoğu zaman

dışarıya anlatmak rahatlatsa da

diyorsun ki kendi kendine

anlatsam geçecek mi

anlatsam geçer mi

cevap belli


ve sen de anlatmamayı seçiyorsun 

tırnağını yolmayı

elini kıtlatmayı

yazı yazmayı tercih ediyorsun


ben de yazı yazmayı tercih ettim

siz hatta sen

beni okumayı tercih ettiğin için


ben duyguları yazıya aktarmayı çok sıradan bulurdum 

küçükten beri

çünkü hep yapardım bunu

matematik dehası bi çocuğun ilkokulda çarpma yapması gibi düşünün


bir şeyleri ifade etmek 

onları yazılara dökmek

normaldi benim için

mükemmel değildim belki

burda üstünde durduğum nokta o da değil


yaptığım her şeyi normalleştiriyor olmam

kendimi küçümsemem

kendime inanmamam


ben kendime inanmıyorum şu an

sokakta bağıra bağıra 

yapamadığım şeyleri sıralamak istiyorum 

sesim yankılansın hatta


bu da bi dışa vurum aslında

kaçıyorum 

yapabilirim 

gerçekten yapmak istersem yaparım da

bunu da biliyorum

ama yapamıyorum demek çok kolay değil mi


ben evime çok küskünüm şu ara

hapis olduğum bu bedenin bi insan olduğunu 

unutuyorum çoğu zaman

insanlar vakit ayırmak zorunda olmayışımı

kendime iyi bakmak zorunda oluşumu 

kavramak zor geliyor bana hala


gelecek ya gelmezse

ya gelemezse

benim yüzümden mi

lütfen benim yüzümden olmasın


gözüm yanıyor

sol şakağımdan giren ağrı

biri beynimi avuçlarcasına sıkıyor 

gibi

öyle belki

içimdeki biri

öldürmeye çalışıyor beni

içten 

yavaş yavaş

acı çekmem için uğraşıyor


ben yapamıyorum bazen

kendime olan inancım 

0 dan da az oluyor

bu normal biliyorum 

ama hala o günler 

gelip kapımı çaldığında 

koşarak kapıdan uzaklaşıyorum 

beni aşağı çeken duygulardan kaçmak istiyorum 

sürecin bu kısmını kabul etmek istemiyorum 



beni okuyan kişi/kişilere:


bu bir teşekkür 
eskiden günlüğümün sararmış kağıtlarına
içimde halledemediğim 
siyahlıkları yazarken 

şimdi o kiri tozu
birlikte temizliyoruz
böyle teşekkürler genelde bir başarıya imza atıldığında edilir insanlara 
ama benimki öyle bir şey değil

okunma sayıları 
beğenmeler
ya da takipler umrunun en ufak ucunda olmaması ile beraber

benim içimde biriktirip 
kutulara sakladığım o duyguları 
raflara koyup insanlara açmamın
samimiyeti 

kutulara ilginizi çekip baktığınız için
teşekkür ederim
sizi seviyorum 

sanki karanlık bir odada hep beraber oturuyoruz 
o ışık hiç açılmaz umarım ve 
biz o karanlıkta 
çok kalabalık oluruz 
odaya her gelen mum getirir yanında 
ve kendi aydınlığımızı buluruz. 
<3


umarım sevdiniz

elif beril üçgün 
14/5/22


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı