duyguların konması ve göçmesi.





                                 

                                                f song-strawberry guy:




geriye dönüp baktığımda sadece daha fazla biz buldum

biz ve bizden kalan duygular 


düştüğüm yokuşları kaydırak bellediğim yollar

bellemek zorunda olduğum diyelim


bi gelecek için kaygılı iken

bi de gelecek için heyecanlı iken

tutmaz uyku beni


ayak parmaklarımdan baş ucuma kadar

beni ayakta tutar

tutmakla da kalmaz 

yerimde durdurmaz

bilemem elimi kolumu

nereye koysam

nasıl otursan

nereye sığsam


ne hissetsem 

ne düşünsem

hangi duyguyu


zıtlıklar yakın mıdır

tezatlar çeker mi birbirini

zıt kutuplarda olduğu gibi mi 

aşk da nefret gibi

güçlü mü güçlü hepsi

kaygı da heyecan gibi

ne düşündüğünü unutturan türden ikisi

ne yapman gerektiğini unutturan hatta


en yoğun hissettiğimde

duyguların en somut halleri

kelimelere tutunurum bilirsin


sanki kalemin ucundan akan mürekkep benim

hızlı olmadığım sürece güzel olmayacak

hızlı olmadığım sürece cümlelerimi unutacak beynim


yazının görüntüsünü boşver

kötü olsun

kötü olmalı zaten


yazamadığım zamanlar

sanki üstüme kırk fil oturmuş gibi

trafiğin ortasında durup kalmışım da 

bütün arabalar bana korna çalıyor gibi

yemek masasında en başta ben varım 

herkes beni parmakla göstererek gülüyormuş gibi 


derin olmaya yüz tutmakla

mayalanmaya çalışan yoğurt arası

duygularımı her daim

yazılara aktarmaya 

çalışıyor oluşum


hayatın yeni bir bölümü

yeni bir sayfasına geçmek 

üzereyiz hepimiz 

sayfayı çeviriyoruz


değişmeyen tek şey

değişimin kendisi

ve günün sonunda 

değişmeyen tek şey

duygular


değişiklik iyidir

zor olsa bile


konar göçer bi yaşam stili gibi

duygular da bize konarlar ve göçerler 

hep orada kalıcağını sandığımız

sinir bozucu bir arkadaş ziyareti gibi


anların içinde o an bitmez

ama bütün anlar toplanıp biz gidiyoruz dediğinde 

daha oturuyorduk deriz istemsizce


alışırız onlara

alışılmışlığa

güven verir çünkü 


farklılık iyidir ya

ama evde olmak da güzeldir 


tadını çıkarın


çünkü onlar gidecek

onlar da gidecek

her şey gibi

rüzgar gibi

bulut gibi

terk edecek seni

her şeyde olduğu gibi


umarım sevdiniz


elif beril üçgün

25.5.22







Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı