yaralar canavarlar yaratabilir.

bu yazımızın şarkısı:
smile in the face of the devil-matt maltese


yaralar. iltihap kapmış, kabuk tutmuş, taze, eski, iyileşmeye çalışan, iyileşemeyen, tam iyileşmeye başlayınca kabuğunu kopardığın, yeniden kanamaya başlayan, yıllardır orada olan.


sonsuza kadar süregelen bu varyasyonlar. peki asıl yara nedir. gerçek yara. tanımı ne. herkes tarafından bilinen bir açıklaması. var mı.


kimisinin ölen yakını içinde yaradır. kimisinin eski sevgilisi. kimisinin babası. kimisinin annesi.  kardeşi belki. koparamadığı sağlıksız ilişkileri. karşı tarafa saygı duymayan arkadaşları. dost sandığı sırtından bıçaklayanları. 


yaranın belli bir tanımı olmadığı gibi. yaranın ne olduğunun da belli bir tanımı olmaz. olamaz.

ama şu konuda hem fikiriz yaralar canavarlar yaratır. ya da en azıdan yaratabilir


psikoloji. insana iyi ya da kötü güçlü ya da zayıf hissettirebilecek olan tek güç. yaraların oluşmasını sağlayan da öyle. 


insanlar suçları yüzünden neden yargılanıyor. neden kişinin akli dengesi göz önünde bulundurulmadan sözlü küfürler hakaretler kişiye atılıyor. birinin zihnini aklını içini bilmeden edilen her hakaret. sokaktan bir birey çevirip onu pataklamak demektir. onun duygularını hiçe saymak ona yapabileceğiniz ve verebileceğiniz en değersiz histir


bu sayede zaten devasa açık yaralara sahip olan insanlar daha büyüklerini ekler sahip olduklarına. 


haberleri hepimiz okuyoruz. kızıyoruz. şok oluyoruz. üzülüyoruz. bazen ağlıyoruz. peki arka planını sorguluyor muyuz. ben elimden geldiğince bunu yapmaya çalışıyorum. neden ki o kadını öldürmedi mi canı cehenneme olsun da diyebilirim belki. size göre ama ya o kadını öldüren adamın annesini başka bi yara sahibi canavar öldürdüyse ve katilin aslında tek istediği adaletin yerini bulması ise. buna ne diyebiliriz. 


hiçbir şey hayatta göründüğü gibi değil. demeye çalıştığım şey herkes elini kolunu sallaya sallaya istediğini yaralasın ya da öldürsün değil. yaralı olan insanlar herkesin yaralanmasını acı çekmesini ister. ben herkesin yarasını iyileştirmek istiyorum. kimse mutlu olmak için birini öldürmek istemesin istiyorum. birinin acı çekmesine uğraşmak yerine herkes acı çekenin acısını dindirmeye uğraşsın istiyorum. ama sadece isteyebiliyorum


hal böyle olunca elimden gelen tek şey meslek hedefimi psikoloji üstüne koymak oldu. ben ilerde yaraları iyileştirmeye çalışacağım ama umarım toplumumuz da o yaraları açmaya devam etmez. çünkü aslında yaralar o kadar kolay geçmiyor. üstüne pamukla batikon bastırınca anında iyileşmiyor. iyi olmaya bir parça daha yaklaşıyor yalnızca.


ve ben o bir parça ilerleme için hayatımı vermeye çok hazırım çünkü kimse o yaralar yüzünden ölmeyi hak etmiyor. 


çok saçma değil mi. aslında suçlu kimse değil. hepsini bir odaya koysak. hepsi suçlu diye başkasını parmakla gösterir. suçu kabullenmenin de en büyük meziyet olması gibi.


yaralar canavarlar yaratmasın. kimse olayları arka planını düşünmeden yargılamasın lütfen.


elif beril üçgün

4.4.22







Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı