kırık dökük yerlerden cam kırıkları ile kaçanlar.




                                şarkımız:

                                (film credits-club kuru)




onlar bazen 

acıtanlardan 

anılardan 

ya da 

hatalarından kaçmak için

izole bir yer yaratırlar kendilerine 


bu onların

o anılara 

yaşananlara 

değer vermedikleri anlamına gelmez 

sadece korkarlar. 


geçmişten ve

yaptıklarından. 

yeni insanlar koyarlar yakınlarına

yakın çevresi bambaşka bir hal alır

yeni bi hayat gibi

bir dizinin başka bi sezonu gibi

aynı gibi 

ama değil 


fikirleri 

anıları 

duyguları

düşünceleri

içinde saklıdır

eski püskü bir bavula saklanmış gibi



saklarlar her şeyi oraya

çünkü kaçmanın tek yolu budur

mutluluğun olduğu

vicdab azabı yaşamadıkları tek yer

o bavuldan uzaktadır



sildikleri insanların 

yerinde koydukları

sildiklerini aratır belki

çünkü gelen gideni aratır

ama her onları 

o kişileri 

düşündüğünda

hataları çarpar suratına

ben bunu nasıl yaparım der belki



ama içinden der bunu

hatalarını bütün çıplaklığı ile

kim serer birilerinin önüne

ya da 

kim kirli çamaşırlarını döker

kalabalığın içinde



çok geç artık hiçbir şey

eskisi giib olamayacak

dediği noktada

o yeni dünyaya koşar

ve mutluymuş taklidi yaparlar

öyle olduğu için değil

kendilerini kandırması gerektiği için



çünkü insanlar dünyaya mutlu olmaya gelir

ve bazıları sadece bunu isteyecek kadar

bencildir

etrafını düşünecek kadar duygulardan yoksun

her şeyi tüketecek kadar aç gözlü



onlar her yerde,

bakıp göremediklerimizde

gölge gibi

var ama yok

orda ama değil

hani birisi sizi arkanızdan takip ederse

hissederiz ya

aynısı



onların hayat amacı 

kendilerinin farkında olmaması ile birlikte 

öğretmek



bize bir şeyler öğretmek

öğrenmemiz gereken şeyleri

ne kadar acı çekersek o kadar

kalıcı olur ve unutmayız

işte bu yüzden onlardan öğreniriz

bedeli gözyaşı 

olsa bile 

bizi güçlü kılarlar

ve belki başka bi

ütopyada bize kattıkları için

gülümseyip onlara teşekkür ederiz



kırıp dökerler ve sonra koşarak kaçarlar

cam kırıkları ayaklarına batınca da 

geri dönerler

ama ne anlamı kaldı 

her yer kırık dökük artık



elif beril üçgün

27.4.22



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı