gelişimi reddetmek





                           şarkımız:

                         ( je te laisserai des mots-patrick watson )




bazen koşmaya başlamışken,

durup oturmak istiyorum

çünkü bacaklarımın ağrımasından korkuyorum.

ya başarısız olursam,

ya bitirsemezsem o kulvarı

başladığımı bitirememek.



halbuki durup otursam,

ne kazanmış olurum,

ne de kaybetmiş.



bu yüzden mi,

başarıya bir nefes yakınken,

bırakıyorum.

bırakıyoruz.

yorucu diye değil belki

kendimize bir etiket verilmesinden,

korktuğumuz için.

en iyi olabilecekken,

orta ya da kötü,

olmak istemediğimiz için.



bazen buna sığınıp 

duruyoruz kabul ediyorum.

çok yorgunum 

çok şey yaptım ben

dinlenmeye ihtiyacım var

diyorlar,,diyoruz

peki gerçekten elinden geleni yaptın mı

yorulmaktan ağladın mı mesela

kan 

ter

gözyaşı

döktün mü

kendin için yaptığın bunca şeyi

insanlara mı bağladın yoksa

annem mutlu olacak

babam benle daha çok gurur duyacak

diyerek mi zorladın kendini



hayır o şeyi 

annen başarmayacak

baban o ödülü almayacak

seni facebook da tebrik eden akrabaların

kazandığın hayatı yaşamayacak

mutluluktan ağlayacak olan arkadaşların

seninle anbean birlikte olmayacak



o şeyi

yalnızca sen başarmış olacaksın

kimseye muhtaç olmama hissi

kuş olmak gibi

özgür ve bağımsız

gökyüzünde uçmakla

eş değer olsa gerek



uçmayı öğrenmeden önce 

süreki yere çakılan 

yavru kuşlar gibi

çakılmayı kabullenmek de gerek

kolay atlatılır ya da basitleştirilesi

şeyler değil

emek vermek



sürece dahil olduğu sindirmek gerek

gül yapraklarıyla döşeli bir yol da değil

ama her yere düştüğünde 

zirveye 

bir adım daha yakın olduğunu bilmek

hayata tutunma gücü veriyor 



bir hedef koymak

ve o hedefe koşmak

daha tatmin edici bir his yok bu evrende

zanlımca



başarısızlıklar da başarıya dahil 

başarının da bir parçası



her bir adım o kocaman patikayı oluştuyorsa

üzülmeye ne gerek var

adım adım gideriz işte

acelemiz ne





not:

ben seneye son sınıfım 

ve kendime olan inancım denizdeki dalgalar gibi

değişken 

kendime olan hislerimi biraz daha genelleyip metaforlara vurarak size anlatmaya çalıştım

içimde yaşadığım kavgalar ve fırtınaları açtım size

umarım sevindiniz.


elif beril üçgün

25.04.22

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı