geçici misafir

                                        şarkımız:

                                        (lost with you-patrick watson)

takılmış bi plak
bozulmuş bi cd
parazitli bi müzik
nasıl söylersen söyle

içimi huzursuz eden
en büyük düşmanım
içim
bana yetersiz hissettiren
mükemmel olmadığımı söyleyen
her daim başarısızsın diyen
ve asla dinlenmeden bunlara devam eden

güzel güneşli bir gün sabah
öğlen uyanmışım mesela
ya da öğlene yakın diyelim

gözümü açtığım saniye başlıyor konuşmaya 
geç kalktın bi kere bu bi suç dercesine 
erken kalkıp onca şey yapmak varken
sen yattın onca saat diyor sanki
sanki de değil aslında 

konuşuyor hep
sınavlarda,
konuşurken,
dinlenirken,

asla hiçbir şeye hakkım olmadığını söylüyor 
dinlemesem de onu, hep kulağımda o uğultuları

perde çekilmiş bi oda gibi
onu görmesem de hissediyorum 
hissetmekten öte bi duygu
yaşıyorum onu
ne kadar yaşamak istemesem de

gece olmuş artık
kafamı yastığıma koymuşum
en dinlemeyi hak ettiğim
bunu gerçekleştireceğim vakitteyim

o yine benimle beraber
her yerde peşime takılan
sevmediğim arkadaşım gibi
git desen de gitmiyor
gitse de 
bi yerlerde yine ortaya çıkıyor

kapıdan kovsam
bacadan giriyor
pek yüzsüz bir şey
ama bu onun acımasızlığını yok etmiyor

benim görüp de yüzüme söyleyemediğim şeyleri
suratıma bağıra bağıra söylüyor
kanayan tırnaklarımı
kıtlattığım parmaklarımı
sıkıp ağrıttığım çenemi
tutulan boynumu

hepsini görüp saklarken kendimden ben
o dalga geçer gibi parmakla gösteriyor hepsini
teker teker

bir annenin küçük bir bebeği koruması gibi
gürültüde kulaklarını kapaması
karanlıkta ona sarılması 
kalabalıkta onu kucaklaması
gibi

ben de saklıyorum içimden içimi
saklayamıyorum onun yüzünden
terk de etmiyor beni
kurtulsam geri bulur 
kaçmak anlamsız 

bazen iç sesimiz bizimle paralel değildir
bizi en yaralayan her zaman insanlar da değil

mükemmel olmak zorunda oluşumuzu bize empoze eden annen baban değil
hatalarını kabul etmeyen sensin 
senin için
ben gerçekten içimde böyle bi ses barındırıyorum ve ondan nasıl kurtulurum bilmiyorum 

eğer gerçekten kendimi gerçekleştirirsem
küsüp gider ebediyyen
bilmesem de 
her gün buna çabalamamın sebebi bundandır

ondan ebediyyen kurtulmak istemem

ve onu en derin kuyuya atıp
çığlık atışını dinleyerek
yok oluşunu izlemek
ben yeniden doğarken
koşarak kaçmak 
ve bir daha 
onun sesini asla duymamak

ben hayatım boyunca merak ettim
konuşmaya ilk başladığım zamanlarda 
ilk dediğim şeyler bile
arayıştı hep

bu ne dedim 
neden dedim
nasıl dedim
anlamak benim için 
hayatın şifresini çözmek gibiydi

ve şimdi psikoloji okumak istiyorum
insanları anlamak için
o sesten kurtulmaya çalışanları
sadece kendinde olduğunu zannedenleri

anlamak için

o her yerde
hepimizde
hepimizin içinde

ona alışmaya çalışmayın
sadece bi süre sonra
gideceğini unutmayın

geçici bir misafir
gece yatığını 
salona hazırlayın
ve onu yalnız bırakın 

çünkü o sizin onu umursamadığınız bi anda
çekip gidecek
kendinizi gerçekleştirdiğiniz zaman
arkasına bakmadan 
kaçacak
çünkü onun amacı 
imkansızlığı aşılamak
buna inandırmak
ne zaman ona kulak asmazsanız
o zaman özgürlüğünüzü 
elinize aldınız demektir

o sese çok takılmayın ama varlığına da çok alışmayın
umarım sevdiniz

elif beril üçgün
30.04.22