çocuk beş lira kazandı bir buçuğu ekmeğe.


                                              şarkımız:
                                            (gözün doysun-sedef sebüktekin)


çocuklar çok saf çok masum,
yaşasın çocuk bayramı söylemlerinden ileri gitmek istiyorum artık. 
her konuda yapamız gerektiği gibi.


çocuk büyümek istedi ruj sürdü.
çocuk büyümek istedi topuklu ayakkabı giydi.
çocuk ağlamasın istendi eline bi erişim ağı verildi.
adına internet dendi. 
çocuğun tüm hayallerini yerle bir etti.
düşünce şeklini değiştirdi. 
algılarını zayıflattı. 
çocuğu yavaşlattı.


çocuk oyun oynamak istedi tablet verdiler ona. 
saatlerce aynı sandalyede oturttular.
saatlerce aynı televizyon programını seyrettirdiler.
ama çocuğun tek istediği şey saklambaç oynamaktı.
çocuğun tek istediği şey koşup kahkaha atmaktı.
çocuğun istediği şey düşüp dizini kanatmaktı belki
çocuk oturup çizgi film izlemek istemedi.
izlemek zorunda bırakıldı. 
sevmek zorunda kaldı. 
ona başkası verilmeyince en iyi ihtimal bu sandı. 
salıncaklarla havalara uçması gerekirken,
gökyüzü temalı oyunlar oynadı.


çocukla dalga geçitler ağladı,
çocukla dalga geçtikler sustu,
bu sefer de susuyor diye kızdılar.
çocuğun test kitabı yok diye konuyu öğrenemedi, 
yine çocuğa kızdılar.


çocuğu sokağa gönderdiler dilenmeye.
5 lira kazandı 1 buçuğu ekmeğe,
neden 4 değil de 3 buçuk deyip çocuğa dayak attılar.
çocuğun gözü morardı.
güneş gözlüğü taktılar çocuğa,
gözlük kafasının iki katı.
neden küçücük çocuk gözlük takıyo dediler belki.
günümüz çocukları da amma şımarık dediler belki.
annesinin gözlüğünü çalmış dediler belki.
oyuncağı mı yok bunun niye koca karı gözlüğü takmış dediler belki.


çocuk büyüdü,
kimsesiz 
ailesiz
mutsuz.
varı yoğu kendisi artık.
bi gün bir gece vakti,
sakince yürüyordu taki
it kopuğun biri onu bıçaklayana kadar.
çocuk uçtu şimdi,
çocuk melek oldu,
noldu,
bir hiç oldu.
her gün olduğu gibi
her çocuğa her kadına her hayvana olduğu gibi
çocuklar geleceğin ışıklı yolları.
onlar dövülmesin.
onlar ağlamasın.
onlar internetle yaşamasın.
onlar büyümek istemesin.
onlar ruj sürmesin.
onlar topuklu ayakkabı giymesin.



çünkü onlar balonlarla oynayıp 
atlı karıncaya binmeli.
uçurtma uçurup 
dönme dolapta dönmeli. 
pamuk şeker yiyip 
yere düşmeli.
bisiklete binmeyi öğrenip 
sokakta arkadaş edinmeli. 
saklambaç oynarken heyecanlanmalı
toplama çıkarma yaparken doğru yaptım diye sevinmeli.
annesinin kucağında uyumalı
babasının kafasını okşamasına izin vermeli. 
çocuk gülmeli
çünkü onlar gülünce çok güzel. 
onların gözlerinin içi çok güzel. 
hiçbir çocuğun gözünün içindeki ışığın sönmemesi dileğiyle,
nice 23 nisanlara.
çünkü çocuk 
çocuk olmalı.

elif beril üçgün
23/04/22


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı