aynadaki ile gurur duyun.

bu yazımızın şarkısı 

-mery go round of life







başkalarının doğum günlerini abartarak kutluyoruz, başkalarına sımsıkı sarılıyoruz, başkalarına çok güzelsin çok güzel olmuşsun diyoruz. onların kaşını gözünü beğeniyoruz. onların bedenlerini beğeniyoruz. üstüne üstlük kendimizle karşılaştırıp, kendimizi üzüyoruz. sudan sebeplere


aynaya bakıyoruz,

bugün göz altlarım çok mor kapatalım. yüzüm de çok solmuş biraz allık. kaşlarım da çok seyrek duruyor biraz doldurmalı. kirpiklerime bak yok gibi. dudaklarım soğuktan çatlamış. dediklerimiz bundan ne fazla ne az

aynaya geçip ne kadar güzel ve eşsizim dediğiniz olmuyor. sadece zayıflıklar sadece eksiklikler. neden yetersizimler. 

dünyada bizden sadece bir tane var 2 değil 3 değil sadece 1.


kendimizle gurur duymazsak. her aynaya baktığımızda seninle gurur duyuyorum demezsek, bedenimiz üzülmez mi.


ben küçükken bütün canlı cansız nesneleri insan gibi duygulara sahip zannediyordum ve bu beni ilerde kendimden atamayacağım bir özellik olarak bende kökleşti. herkese her şeye eşyalara insanlara hep naif davrandım. oyuncak ayılarıma kıyafetlerime. 

bir gün yatmadan önce çekmecemi kapatırken kıyafetim çekmeye sıkıştı. o kadar üzüldüm ağladım ki. canı yandı ama konuşmadı diyip diyip ağlıyordum. keşke 5 yaşında olan berilin kıyafetlerine yaptığı muameleyi bütün insanlık olarak yapsak. belki o zaman bu kadar yara bere içinde kalan ruhlar olmazdık. 


kendinizi sevmek için gerekirse kendinize sarılın. kendinize hediyeler alın. kendinizi kahve içmeye götürün ve içinizden diyin ki ben seninle gurur duyuyorum. çünkü eğer siz kendinizle gurur duyarsanız kimsenin duymasına gerek olmaz. kimseye muhtaç hissetmezsiniz. çünkü hissetmek zorunda değilsiniz. hayat boyu yanınızda olucak olan kişi aynada saklı. ben ona son dönemlerde çok kötü davrandığımı fark ettim o yüzden bu yazı hem size hem kendime. bugün benim için aynadakiyle konuşun sevginizi hissetirin ona. içinizden ya da sesli o her türlü anlar sizi. ben kendimle gurur duyuyorum diyin. çünkü en az dediğiniz kadar öyle. çok daha fazlası belki de.


elif beril üçgün

1.4.22



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı