kapımı çalan periler.

kapımı çalan periler 

(yazıyı okurken hans zimmer`ın cornfield chase parçasını dinleme şansınız varsa sizin için oluşturduğum kompozisyonu bütünleştirmiş olursunuz.)

uyku ve uyanıklık arasındaki araftayım. tatlı tatlı uykuya geçiyorum. sonra birileri kapımı çalıyor. alacaklı gibi çalıyorlar kapıyı. açmak istemiyorum, kalkmaya halim yok. ne güzel uyumak üzereydim. tam o sırada aklımda kelimeler beliriyor. 2 3 tane. sağlam kelimeler. sonra ben cümleler kurmaya başlıyorum 

gözlerim hala kapalı. büyünün bozulmasına izin vermiyorum. ama cümleler gittikçe uzuyor. aklımda tutamaz hale geliyorum. sonra kalkıyorum hışımla. gözlerimi açıyorum. büyü bozulmuyor çünkü artık kelimelerin arasındayım. hepimiz satırlara oturup nereye hangi kelimeyi koysak onu konuşuyoruz. ben yönlendiriyorum. beni dinliyorlar. bazen de heyecandan yerlerini karıştırıyorlar. onları olması gereken yerlere koyuyorum. en son boy sıralaması yapılmış çocuklar gibi kelimelerimi izliyorum. çocuklarım gibi olan cümlelerimi. bi eksiklik var. bi sessizlik hakim. kapıyı çalmıyorlar artık. istediklerini aldılar sanırım


gece uykusundan kalkıp resim yapan sanatçıları, ressamları hepimiz biliriz. Hatta sırf bu sebeple baş ucunda hep tuval bulunduranlar bile varmış. ben de artık baş ucumda kapağı açık defter bulundurmayı düşünüyorum. çünkü en güzel yazılar asla yazılmayanlar. en güzel cümleler üstüne düşünülmemiş kelimeler. 


en güzel deniz henüz gidilmemiş olandır. en güzel çocuk henüz büyümedi. en güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız ve sana söylemek istediğim en güzel söz henüz söylememiş olduğum sözdür. demiş nazım hikmet. 

en güzel hayaller henüz kurulmamış olandır diyorum ben de. o yüzden bugün baş ucunuza kapağı açık bir defter koyun benim için belki uyku ve uyanıklık arasında ilham perileri sizin de kapılarınızı çalar alacaklı gibi. uykunuzdan kalkıp hayallerinizi yazarsınız. ya da kafanızda cümleler oluşturup onları gökyüzüne teslim edip özgür olmalarını sağlarsınız. ne de olsa söz uçar yazı kalır. seçim sizin. ben hep yazmayı seçtim. aynı bu yazıda yaptığım gibi. dün gece bana uykumun bölünmesi hakkında bir yazı yazacağımı söyleseler inanmazdım. ama umarım siz ilham perilerinin kapınızı çalacağına inanırsınız 


elif beril üçgün
9.3.22


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı