hayatı başlatanlara.

kadınlara, hayatı başlatanlara.


ben anneanneme hasret büyüdüm kendisi vefat ettiğinde ben sadece 4 yaşındaydım benim için en özel olan kadınlardan biriydi ve hala öyle. o yüzden bu yazıda onun vefatı için yazdığım bir şiire de yer vermek istiyorum. 

masumiyetin benizlere yansıdığı zamanlar

herkesin çehresi pirüpak

masumiyet gibi duygular var o zaman

ve sen varsın

sen bugün gözlerini kapattın dünyaya 

ben dört yaşındayım

gözlerimi sadece saklambaç oynarken kapıyorum 

gözlerini dünyaya kapatmak ne demek bilmiyorum 

herkes ağlıyor

çevremdeki herkes

en çok annem

neden bilmiyorum 

beni başka yerlere götürüyorlar 

ağlayanlardan uzağa

oyun oynamaya devam ediyorum oralarda

anneannem de benimle saklambaç oynayacak mı diyorum 

hayır diyorlar

ama neden hayır?

onun da gözleri kapalı işte



ve annem. o olmasaydı kadınlığın ve inceliğin ne anlama geldiğini asla bilemezdim. o iyi ki var. onu dünyaya getiren anneannem iyi ki var. beni büyüten ve annem gibi olan bütün kadınlar iyi ki var. kalbimde yer eden bütün kadınlar iyi ki var. 

anneme yazdığım doğum günü yazısı bu. bu yazıyı gözlerim dolu dolu bir gece yarısı alelacele, unutmadan 
yazmaya çalışmıştım. umarım ilhamım size de geçer.


küçükken herkese isminin anlamını soruyorken anneme de sormuştum,masum bi şekilde "anne senin isminin anlamı ne?"benim ismimin anlamı ışık demek kızım demişti,ilk duyduğuma masa lambası normal lamba gibi kavramları düşündüm sonra gün ışığı ya da güneş ışığı olabileceğini düşündüm ama asla kafamda oturtamadım,tâki senin etrafındaki insanlara saçtığın ışığı görene kadar,konuştuğun her insanın sana dediği ortak şey,sen herkesten farklısın,evet gerçekten haklılardı gerçekten sende kimsede olmayan çok şey vardı.gün geçtikte tekrar tekrar emin oluyorum ve hayrete düşüyorum nasıl herkese bu kadar sevgi dolu ve kinsiz olabilirsin diye,mutfağı bi gün karıncalar bastı,sadece küçük bi reçel parçası tezgaha damladı diye,diğer insanlar olsa...neyse herkesin napacağını biliyorsunuz.annem onların önüne bi kase bal koydu onlarla her gün konuştu hal hatır sordu,insanın insana yapmadığı annem karıncalara yaptı,sonra yine başka bi gün kuruyan güllerine bakıp kara kara düşündüyo,ama kim yapar ki bütün çiçekleri sulamayı,sen o gün nerdeyse evimizin çevresindeki tüm çiçekleri suladın sevdin onların yapraklarını iyileştirdin,ışığını saçtın onlara.benden hiç ayırılma ama eğer bi gün gidersen bu dünyadan, herkes arkandan o çok farklıydı diyecek şu an dedikleri gibi.sevgisi çiçekleri diriltirdi diyecek,kimsenin arkasından kötü bişey düşünmezdi düşünene de kötü düşünme bilmediğin şeyler vardır derdi diyecek,kuşlarla bakışırdı anlardı onları diyecek,bi çiçek görse bi yağmur yağsa onda mutlusu olmazdı diyecek.

dünyanın en güzel nuru benim annem,annemin ne kadar nurlu ışıklı olduğunu anlatmaya kelimeler yetmez hele içindeki sevgiyi anlatmaya kalksam dünyadaki tüm kalemler kağıtlar bir olsa yine yetmez çünkü onun ışığı sonsuzluk gibi nur gibi seni içindeki sevgiden daha çok seviyorum iyi ki senin karnında 9 ay geçirmişim iyi ki doğduğum ilk an senin yanağına koymuşlar yanağımı,senin kızın olmak benim için her ne kadar harika bişey olsa da herkesin yapabileceği bişey değil,senin içindeki sevgiyi gelecek nesillere akrtarmam öğretmem gerek,çünkü bu sana verilen hediye tüm insanlık tarafından fark edilmeli ve ben elimden geldiğince bu eşsiz hediyeyi nesilden nesile geçiricem, sen benim için her zaman o dalgalı saçlı göz kalmeli halka küpeli özgür genç kız olarak kalıcaksın içimde.içimde öyle kalsan da ilerde beyaz saçlarını da kırışıklıklarını da kalem tutmaktan buruşmuş ellerini de dünyanın bütün kiri ve nefretine rağmen o temiz kalan o pamuk kalbini de o özgür kızı sevdiğimden daha çok sevicem hiç şüphen olmasın.sensiz bi dünya dünyam olmazdı, olamazdı yaşayamazdım orda.iyi ki


benim için önemli özel ve bol ilhamlı olan bu iki yazıyı sizinle de dünya kadınlar gününde paylaşmak istedim. gündemde maalesef ki hep başı çeken kadına yapılan duygusal ve fiziksel şiddet hakkında konuşmayı bugün rafa kaldırıyorum ama başka bir gün o raftan indireceğime söz veriyorum. kadınların ve kadınlığın dünyamıza ışık saçacağı günlere.


elif beril üçgün

8.3.22

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

dikişsiz elbise

Dikişsiz Elbise  Aynılığın neliği ruha bağlıdır  ruh öyle özel dikim bir elbisedir ki  İnsanla da akılla da hiçbir alakası yoktur ait olmayanın üstünde dikişleri sökülür kopar gider  bu alenilik dışarıdan çok kapalı gözükür  anlaşılmaz bir denklemin içinde bir zafer anlayışı gibi sürer gider  Sanki baştan beri aitliğin biricikliği ortada değildir eklenti bir parça takip eder  ama mum erir  ateş söner  Yokuş aşağı sürüklenen her şey bir gün biter tepetaklak olur Fren patlar Araba çarpar  Söz sükut olur Eylemler güneşi  güneş bulutu takip eder Kaos durulduğunda sakinlik realiteyi tetikler Aslında hiçbir şey değişmez Sadece insan görmeye başlar Bakarken anlamadıklarını Gün ile Realiteyi kavrar Baştan beri apaçık olanı Çünkü ruhun parmak izi İnsanın biricikliği Maddeden çok ayrı bir noktadadır İdeadadır Ruhtadır Bunu bilenler söylemez Söyleyenler de duyuramaz
Devamı

müsvedde

acelem yokmuş gibi görünen bir telaş bu bütün eşiklerin ötesi başlangıcın bile kabulün getirdiği sessizlikten sonra dinen bir fırtına gibi insan bazen anladığını sandığı her şeyi bir bakışla yeniden anlayan yoluna koymaya çalışıyor her şeyi sanki yol hala oradaymış gibi sona geldiğini biliyor herkes acılar büyüyor içlerinde  çoğalıyor taşkınlaşıyor bir tek duvarla yetinmiyor bütün perdeleri yırtıyor o an bütün zamanlar aynı anda oluyor hayal kırıklığıyla bir bardak düşüyor  kırılıyor  sesi geç geliyor ateş değil bu daha sessiz düştüğü yeri içten içe tüketen insan acımasızlaşıyor kendine karşı önce günün sonunda huzurla  suskunlukla baş başa kalıyor gökyüzüne bakıp düşünüyor kaç şey yarım kaldı diye piyano son nakarata giriyor fark ediyor en güzel kısmı çoktan geçip gittiğini ne imkansız insanın insanı anlaması ne imkansız insanın kendini anlaması ilişmeden uzaktan bakmak mümkün değil zorla dahil olmak kaçınılmaz hepsi insanın karalaması hepsi insanın manzarası
Devamı

kağıtlar

  periler gözümü kapatıp uyumak üzere olduğum saniye üstümdeki ince pikeyi yetersiz bulup  beni üşütürcesine kanat çırpıyorlar  isimleri ilham rüzgar çıkıyor kocamanlarca battaniye almaya kalkarken kalemi de elime alıveriyorum kafamda yazdığım cümleleri mürekkebin şahitliğinde kağıtla evlendiriyorum sonsuza kadar orda kalacak olan kelimeleri ellerime mühürlüyorum varoluşları benimle olan kelimelerin ömürleri benden uzun olacak biliyorum ben topraklara karışsam da kalacaklar o kağıtta ben ebediyete uğurlanırken onlar ebediyen var olacaklar  hem de benim tarafımdan var edilmişken son derece çalakalem belki biraz üstten bakılarak varlıkları bana bağlıyken  ben gidince onlar beni var edecek her bir duygumu onlar anlatacak  bilmeyenlere  belki de onlar hakkımı savunacak  ben onlara büyüklük taslayarak var etmişken beni koruyup kollayacaklar kelime kılığına girmiş hislerim  bardaktan boşanırcasına taşmış bedenimden  bu kalabalık dünyada aslınd...
Devamı